با بیماری آنفلونزا آشنا شوید
آنفلونزا یک عفونت ویروسی است که به سیستم تنفسی، بینی، گلو و ریهها حمله میکند. در اکثر افراد، آنفلونزا به خودی خود برطرف میشود اما گاهی آنفلونزا و عوارض آن میتواند کشنده باشد.
افرادی که در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به عوارض آنفلونزا هستند، عبارتند از:
- کودکان خردسال زیر 5 سال بویژه کودکان زیر 6 ماه
- بزرگسالان بالای 65 سال
- ساکنان خانههای سالمندان
- زنان باردار و زنانی که دو هفته از زایمان آنها گذشته است.
- افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند.
- افرادی که بیماریهای مزمن مانند آسم، بیماری قلبی، بیماری کلیوی، کبدی و دیابت دارند.
- افرادی که بسیار چاق هستند و شاخص توده بدنی (BMI) آنها 40 یا بالاتر است.
ممکن است آنفلونزا در ابتدا مانند یک سرماخوردگی ساده با آبریزش از بینی، عطسه و گلودرد به نظر برسد. علائم سرماخوردگی معمولاً به کندی تشدید میشود، در صورتی که علائم آنفلونزا سریع و ناگهانی بروز میکند. اگرچه علائم سرماخوردگی هم آزاردهنده است، اما اگر آنفلونزا باشد، حال عمومی فرد بدتر خواهد بود.
در این مقاله شما میتوانید با بیماری آنفلونزا و راههای درمان آن آشنا شوید.
علائم و نشانههای آنفلونزا عبارتند از:
- تب
- دردهای عضلانی
- لرز
- سرفههای خشک و مکرر
- تنگی نفس
- خستگی و ضعف
- گرفتگی یا آبریزش بینی
- گلودرد
- چشم درد
- استفراغ و اسهال (این علائم بیشتر در کودکان شایع است.)
چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟
اکثر افراد مبتلا به آنفلونزا میتوانند در خانه بمانند و نیازی به مراجعه به پزشک نیست. اما برخی از افراد که دارای بیماریهای زمینهای هستند و یا افراد خردسال، مسن و افرادی که علائم اضطراری در آنها بروز میکند نیاز به مراجعه به پزشک دارند. ممکن است پزشک برای بیماران داروهای ضد ویروس تجویز کند که مصرف داروهای ضد ویروس ممکن است طول دوره بیماری را کاهش دهد و به جلوگیری از مشکلات جدیتر کمک کند.
اگر علائم و نشانههای اضطراری آنفلونزا را دارید، بلافاصله به پزشک مراجعه کنید.
علائم و نشانههای اضطراری برای بزرگسالان
- مشکل در تنفس یا تنگی نفس
- درد قفسه سینه
- سرگیجه مستمر
- تشنج
- بدتر شدن حال عمومی
- ضعف شَدید یا درد عضلانی شَدید
علائم و نشانههای اضطراری در کودکان:
- مشکل در تنفس
- کبودی لبها
- درد قفسه سینه
- کم آبی بدن
- درد شَدید عضلانی
- تشنج
- بدتر شدن حال عمومی
علت بیماری
وقتی فرد مبتلا، سرفه، عطسه یا صحبت میکند، ویروس آنفلونزا در قطرههای تنفسی خارج شده از دهان و یا بینی فرد مبتلا وجود دارد. اگر شما این قطرات را به صورت مستقیم استنشاق کنید و یا از طریق لمس سطح آلوده به ویروس، مانند تلفن یا صفحه کلید کامپیوتر، ویروس روی دستان شما بنشیند و سپس به چشم، بینی یا دهانتان منتقل شود، شما دچار بیماری میشوید.
افراد مبتلا به ویروس احتمالاً از حدود یک روز قبل از بروز علائم تا حدود 5 روز پس از شروع بیماری میتوانند ناقل بیماری باشند. ممکن است کودکان و افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند، مدت زمان طولانیتری ناقل بیماری باشند.
عوامل خطر
عواملی که میتواند خطر شدت بیماری و یا عوارض آن را در شما بیشتر کند عبارتند از:
- سن: آنفلونزای فصلی بیشتر در کودکان 6 ماه تا 5 سال و بزرگسالان 65 سال یا بالاتر بروز میکند.
- شرایط زندگی یا کاری: افرادی که در محل زندگی یا کار خود با افراد زیادی در ارتباط هستند. مانند خانه سالمندان، خوابگاهها، بیمارستانها، پادگانها و…
- سیستم ایمنی ضعیف: افرادی که داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی و یا کورتون استفاده میکنند. بیماران مبتلا به سرطان، بیماران پیوندی و یا مبتلا به ایدز راحتتر از سایرین به آنفلونزا مبتلا میشوند و یا احتمال بروز عوارض در آنها بیشتر است.
- بیماریهای مزمن: افراد دارای بیماریهای مزمن مانند بیماری های آسم، دیابت، بیماریهای قلبی، بیماریهای سیستم عصبی، اختلالات متابولیسم، بیماریهای ریوی، خونی و کلیوی، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به عوارض آنفلونزا هستند.
- بارداری: زنان باردار بخصوص در سه ماهه دوم و سوم بیشتر دچار عوارض آنفلونزا میشوند. زنان تا دو هفته پس از زایمان نیز ممکن است دچار عوارض مربوط به آنفلونزا شوند.
- چاقی: خطر ابتلا به عوارض آنفلونزا در افراد با شاخص توده بدنی 40 و بالاتر بیشتر است.
پیشگیری
مرکز کنترل و پیشگیری از بیماریهای آمریکا (CDC) واکسیناسیون سالانه آنفلونزا را برای همه افراد 6 ماه به بالا توصیه میکند. واکسن آنفلونزا میتواند خطر ابتلا به این بیماری و شدت آن را کاهش داده و خطر ابتلا به نوع حاد و زمان بستری در بیمارستان را کاهش دهد.
واکسن آنفلونزا صد درصد موثر نیست. بنابراین انجام اقدامات مختلف برای کاهش شیوع عفونت نیز مهم است. این اقدامات عبارتند از:
- شستن دستها: شستن مداوم دستها با آب صابون حداقل به مدت 20 ثانیه. در صورتی که به آب و صابون دسترسی ندارید، میتوانید از ضدعفونی کنندههای حاوی الکل استفاده کنید.
- دست نزدن به صورت: به دهان، بینی و چشمهای خود دست نزنید.
- هنگام عطسه یا سرفه جلوی دهان خود را بگیرید: هنگام عطسه یا سرفه دستمال کاغذی یا آرنج خود را جلوی دهان بگیرید و سپس دستهای خود را بشویید.
- سطوح را تمیز کنید: بطور مرتب سطوحی که بیشتر با آنها سر و کار دارید را تمیز کنید تا از شیوع عفونت، از طریق تماس دست با سطوح آلوده و بعد تماس دست با صورت، جلوگیری کنید.
- از ازدحام جمعیت پرهیز کنید: آنفلونزا به راحتی در هر جا که تجمع باشد، در مهد کودکها، مدارس، ساختمانهای اداری، سالنهای اجتماعات و وسائل حمل و نقل عمومی شیوع پیدا میکند. با اجتناب از حضور در اجتماعات در فصل اوج آنفلونزا احتمال عفونت را کاهش میدهید. همچنین از تماس با افراد بیمار خودداری کنید. اگر خودتان بیمار هستید حداقل 24 ساعت بعد از قطع شدن تب در خانه بمانید تا احتمال سرایت بیماری به دیگران کاهش یابد.
درمان
معمولاً برای درمان آنفلونزا بیشتر از هر چیزی به استراحت و مایعات فراوان نیاز دارید. اما اگر به یک عفونت شَدید مبتلا هستید یا بیشتر در معرض خطر عوارض هستید، ممکن است پزشک داروی ضد ویروس تجویز کند. هرگز بدون تجویز پزشک از داروهای ضد ویروس استفاده نکنید. از جمله عوارض جانبی داروهای ضد ویروس تهوع و استفراغ میباشد. با مصرف این داروها به همراه غذا میتوان عوارض جانبی آنها را کاهش داد.
سبک زندگی و درمانهای خانگی
اقدامات زیر میتواند به کاهش علائم در شما کمک کند:
- مصرف فراوان مایعات: برای پیشگیری از کم آبی، تا حد ممکن آب، نوشیدنیهای گرم و سوپ مصرف کنید.
- استراحت: بیشتر بخوابید تا به سیستم ایمنی بدن کمک کنید با ویروس مبارزه کند. ممکن است نیاز باشد بسته به شدت علائم بیماری، میزان فعالیت خود را تغییر دهید.
- مصرف مسکن: از مسکنهای بدون نسخه، مانند استامینوفن یا ایبوپروفن استفاده کنید تا با درد ناشی از بیماری مقابله کنید. کودکان و نوجوانان، نباید به دلیل خطر ابتلا به سندروم ری، یک بیماری نادر اما کشنده، آسپرین مصرف کنند.
برای کمک به کنترل شیوع آنفلونزا در جامعه، تا 24 ساعت بعد از قطع شدن تب در خانه بمانید. تا زمانی که بهتر نشدید از حضور در اجتماعات خودداری کنید. اگر لازم است از خانه خارج شوید و به پزشک مراجعه کنید، ماسک بزنید و بطور مرتب دستهایتان را با صابون بشویید. سلامتی شما آرزوی ما است.
