چرا گالیله دانشمند بزرگی است؟

تبلیغات

گالیله حتی ۳۵۰ سال پس از مرگش، بزرگترین دانشمند جهان محسوب می شود. او نخستین کسی بود که نادرستی فلسفه ارسطویی را به اثبات رساند و مطالعات خود را بر پایه تجربه و آزمایش قرار داد.

گالیله در ۱۵ فوریه ۱۵۶۴ میلادی در پیزا چشم به جهان گشود. پدر گالیله، وینچنزو گالیلئی، موسیقیدان و آهنگساز نسبتاً معروفی بود. گالیله تا ۱۱ سالگی توسط پدرش تعلیم دید. او نواختن عود و چنگ را به خوبی آموخت و در فن موسیقی از پدرش پیشی گرفت. گالیله تحصیلات ابتدایی خود را در صومعه ای به پایان رساند و به خواست پدرش در دانشگاه پیزا در رشته پزشکی نام نویسی کرد. او در دانشگاه، نظرات ارسطو را (که در آن زمان در دانشگاه ها تدریس می شد) زیر سوال برد و در این مورد با اساتید، بحث و مناظره کرد.

گالیله در سال ۱۵۸۳ میلادی برحسب اتفاق سخنرانی ریچی، استاد ریاضی دانشگاه پیزا، را شنید و به شدت مجذوب ریاضیات شد. او از آن پس به مطالعه ریاضیات پرداخت.

روزی گالیله همراه پدرش برای انجام فرایض دینی به کلیسا رفته بود. او در طول موعظه کشیش متوجه تاب خوردن چلچراغ کلیسا شد. حرکت چلچراغ درست مانند حرکت آونگ بود. این حرکت بتدریج کندتر و کندتر شد و سرانجام کاملاً متوقف شد. گالیله پی برد که مدت زمان نخستین نوسان با مدت زمان نوسان های بعدی برابر است. او برای اندازه گیری این زمان از ضربان نبض خود استفاده کرد. او بلافاصله به خانه بازگشت و فرضیه خود را با آونگ های مختلف آزمایش کرد. به این ترتیب گالیله موفق به کشف قانون آونگ شد. ساعت های آونگ دار، ۶۰ سال بعد بر پایه همین قانون ساخته شدند.

تبلیغات

گالیله در ۲۳ سالگی به سمت استادی ریاضیات در دانشگاه پیزا منصوب شد. پس از دو سال، او به عنوان بهترین استاد دانشگاه پیزا برگزیده شد. در همین سال ها، گالیله آزمایش معروف خود را در مورد سقوط آزاد اجسام از بالای برج کج پیزا انجام داد. او اجسامی با وزن های مختلف را از بالای برج به پایین انداخت و نشان داد که آنها دقیقاً در یک زمان به زمین می رسند.

در سال ۱۹۵۲ میلادی گالیله در حالی که فقط ۲۸ سال داشت، استاد دانشگاه پادوا شد. او ۱۸ سال به عنوان استاد ریاضیات در این دانشگاه تدریس کرد. گالیله در این مدت کتابی درباره مکانیک، اینرسی و حرکت نوشت. به علاوه به مطالعه نیروی مغناطیسی، هیدروستاتیک و سختی مواد مختلف پرداخت. او در سال ۱۶۰۹ میلادی از اختراع تلسکوپ توسط هانس لیپرشی مطلع شد و تلسکوپی برای خود ساخت. بزرگنمایی این تلسکوپ، سه بود (اجسام را ۳ برابر اندازه واقعی خود نشان می داد). یک سال بعد، او تلسکوپ دیگری با بزرگنمایی ۲۰ ساخت. گالیله به کمک همین تلسکوپ، چهار قمر مشتری را کشف کرد و کهکشان راه شیری را مشاهده نمود.

در آن زمان مردم و مقامات کلیسا هنوز به نظریه بطلمیوس، ستاره شناس یونانی اعتقاد داشتند. بطلمیوس معتقد بود که زمین مرکز جهان است و همه اجرام آسمانی به دور آن می گردند. اما نیکلاس کوپرنیک نظریه جدیدی را مطرح کرد. طبق نظریه او زمین و تمام سیارات به دور خورشید می چرخند. گالیله در سال ۱۶۱۳ میلادی کتابی به نام «لکه های خورشیدی» نوشت و در آن، علاوه بر تشریح لکه های سطح خورشید، برای نخستین بار اعلام کرد که به نظریه کوپرنیک مبنی بر گردش زمین به دور خورشید معتقد است. این موضوع، موجب درگیری او با کلیسای کاتولیک رم شد. کلیسا چنین اعتقادی را کفر می دانست. گالیله در سال ۱۶۳۲ میلادی کتاب به نام «گفتگو درباره دو نظام عمده جهان» منتشر کرد. او در این کتاب بار دیگر به حمایت از نظریه کوپرنیک پرداخت. این موضوع خشم کلیسا را به شدت برانگیخت. به این ترتیب گالیله به جرم ارتداد، برای محاکمه به رم احضار شد. او در طول محاکمه به شدت تحت فشار قرار گرفت و به ناچار گناه خود را پذیرفت و از ارتداد خود توبه کرد. او از آن پس در خانه اش زندانی شد.

گالیله در اواخر عمر، بیناییش را از دست داد. با این حال، همچنان به تحقیق ادامه داد. او در روز هشتم ژانویه سال ۱۶۴۲ میلادی در سن ۷۸ سالگی چشم از جهان فرو بست.

منابع

مقاله علمی و آموزشی «چرا گالیله دانشمند بزرگی است؟»، نتیجه ی تحقیق و پژوهش، گردآوری، ترجمه و نگارش هیئت تحریریه علمی پورتال یو سی (شما می توانید) می باشد. در این راستا کتاب چرا، چطور، چگونه؟، نوشته ی دکتر سونیتا گوپتا و دکتر نینا آگراوال و ترجمه پریسا همایون روز و پریچهر همایون روز از موسسه نشر و تحقیقات ذکر، منتشر شده در تیر ۱۳۹۳ با شابک ۹۷۸-۹۶۴-۳۰۷-۲۲۱-۶ به عنوان منبع اصلی مورد استفاده قرار گرفته است.

تبلیغات
نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

مطالب مشابه

دکمه بازگشت به بالا