با چارلی چاپلین آشنا شویم

تبلیغات

انسان قرن ها در آرزوی ساختن تصویر متحرک بود؛ اما این آرزو تا مدت ها تحقق نیافت؛ تا آنکه سرانجام در اواخر قرن نوزدهم میلادی سینمای صامت متولد شد. چارلز اسپنسر چاپلین که معمولاً چارلی چاپلین نامیده می شود، مشهورترین فیلمساز و بزرگترین بازیگر سینمای صامت است.

جالب است بدانید که چارلی چاپلین پس از ظهور سینمای ناطق همچنان به ساختن فیلم های صامت ادامه داد. او تنها چند فیلم ناطق در اواخر دوره بازیگری خود ساخت.

چارلی چاپلین محبوب ترین کمدین فیلم های صامت است. او در سال ۱۸۸۹ میلادی در شهر لندن در خانواده ای بسیار فقیر چشم به جهان گشود. چاپلین از پنج سالگی در نمایشنامه هایی که مادرش در آنها بازی می کرد، نقش هایی به عهده می گرفت. اما پس از بیماری مادرش، به پرورشگاه فرستاده شد. با این حال، او همچنان به بازیگری ادامه داد.

چاپلین در سال ۱۹۱۰ میلادی به آمریکا رفت. چهار سال بعد، او پس از بازی در چند فیلم، به خاطر شخصیت ولگرد، سبیل مضحک، کلاه گرد، شلوار گشاد، کفش ها و عصایش به بازیگری محبوب تبدیل شد. اندکی بعد، او شروع به نوشتن فیلمنامه فیلم های خود کرد.

چاپلین در سال ۱۹۱۹ میلادی کمپانی سینمایی خود را تاسیس کرد و پس از آن، شروع به ساختن فیلم هایی با مضمون مورد علاقه خود نمود. پسر بچه (۱۹۲۰ میلادی) و جویندگان طلا (۱۹۲۵ میلادی) از آثار برجسته چاپلین هستند.

چاپلین همواره نقش ولگرد کوچکی را بازی می کرد که خانه و سرپناهی نداشت و همیشه بوسیله آدم های قوی مورد آزار و اذیت قرار می گرفت. او در فیلم عصر جدید (۱۹۳۶ میلادی) نقش یک کارگر را بازی کرد. این فیلم انتقادی بر زندگی ماشینی و جامعه مدرن است.

چاپلین در فیلم ناطق دیکتاتور بزرگ (۱۹۴۰ میلادی) در نقش آدولف هیتلر ظاهر شد.

در سال ۱۹۵۲ میلادی چاپلین که متهم به حمایت از کمونیسم بود، به سوئیس مهاجرت کرد و از آن پس، پخش فیلم های او ممنوع شد. او در سال ۱۹۷۲ میلادی برای دریافت جایزه اسکار به آمریکا بازگشت و دو سال بعد، با دریافت لقب «سِر» در انگلستان به شهرتش افزوده شد. سِر چارلز چاپلین در سال ۱۹۷۷ میلادی در ۸۸ سالگی چشم از جهان فرو بست.

برای مشاهده منابع اینجا کلیک کنید.

مقاله علمی و آموزشی «با چارلی چاپلین آشنا شویم»، نتیجه ی تحقیق و پژوهش، گردآوری، ترجمه و نگارش هیئت تحریریه پورتال یو سی (شما می توانید) می باشد. در این راستا کتاب چرا، چطور، چگونه؟، نوشته ی دکتر سونیتا گوپتا و دکتر نینا آگراوال و ترجمه پریسا همایون روز و پریچهر همایون روز از موسسه نشر و تحقیقات ذکر، منتشر شده در تیر ۱۳۹۳ با شابک ۹۷۸-۹۶۴-۳۰۷-۲۲۱-۶ به عنوان منبع اصلی مورد استفاده قرار گرفته است.

برچسب ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *