با خصوصیات افراد پدوفیلی آشنا شوید

تبلیغات

اگر بخواهیم پدوفیلی را به زبان ساده تعریف کنیم یعنی اختلال روانی که مشخصه آن فانتزی یا عمل واقعی درگیر شدن در فعالیت جنسی با کودکان است. افراد پدوفیل فعالیت جنسی با کودکان را ترجیح می دهند و با انجام این عمل به هیجان و لذت دست پیدا می کنند.

رفتارهای جنسی دخیل در پدوفیلی طیف وسیعی از فعالیت ها و رفتارها را شامل می شود اما یک نکته کلی را می توان برای اکثر این رفتارها در نظر گرفت، آنها معمولاً از زور اجتناب می کنند تا بتوانند فعالیت های خود را ادامه دهند. اما در برخی از پرونده های جنایی، شخص بیمار وقتی با مقاومت کودک روبرو می شود یا احساس می کند که عامل یا عواملی باعث خواهند شد او به قصد و نیت خود نرسد، کار خود را با خشونت و قتل کودک پایان می دهد.

در این مقاله شما می توانید با خصوصیات رفتاری افراد پدوفیلی (بچه باز) آشنا شوید.

پدوفیلیا یک انحراف جنسی و یک اختلال روانی است. پدوفیل می تواند پیر، جوان، مرد یا زن باشد اما پژوهش ها نشان می دهد که مبتلایان به پدوفیلی در اکثر مواقع مرد بوده اند و غالباً به هر دو جنس دختر و پسر جذب می شوند. آمارها بیانگر آن است که دو سوم قربانیان آنها دختران بین ۸ تا ۱۱ سال هستند اما از هر چهار نفر پدوفیل یکی از آنها کودک پسر را ترجیح می دهد. اما این گفته به این معنا نیست که خانم ها از این قاعده مستثنی هستند. تفاوت آنجا است که خانم های مبتلا به اختلال پدوفیلی در روابطی که ایجاد می کنند بیشتر دنبال نزدیکی هیجانی و پیدا کردن حس و لذت جنسی هستند اما در بیماران مرد علاوه بر لذت جنسی مسائل دیگری چون احساس قدرت، سلطه جویی، آزار، پرخاشگری و… نیز وجود دارد.

تبلیغات

برخی از پدوفیل ها در حرفه ای فعالیت دارند که در آن ارائه آموزش یا حفظ سلامت و رفاه کودکان و افراد جوان را به عهده دارند. در اکثر موارد متجاوزان با کودکان قربانی خود رابطه فامیلی، خویشاوندی یا حتی ژنتیکی دارند. اَشکال مختلف رفتارهای مرتبط با پدوفیلیا می تواند از صرفاً نگاه کردن به کودک، تا در آوردن لباس و نگاه کردن به اندام های جنسی و لمس او را شامل شود و گاه به رابطه جنسی هم کشیده می شود.

این افراد در نگاه اول افرادی خجالتی و درونگرا به نظر می آیند اما در عین حال افرادی مضطرب، پرخاشگر و جاه طلب هستند که دوست دارند با مورد آزار قرار دادن کودکان، قدرت خود را نشان دهند. در واقعیت این افراد اعتماد به نفس پایینی دارند و نسبت به تبهکاران دیگر از بهره هوشی پایین تری برخوردار هستند. این اختلال، آشفتگی های خاص عصبی رشدی را شامل می شود. آنها در اجرای نقشه هایشان معمولاً از تهدید و اجبار استفاده می کنند و معمولاً از احساس و عواطف به دور هستند.

پژوهش ها بیانگر آن است که پدوفیلیا ممکن است هم پوشانی زیادی با اضطراب، افسردگی اساسی، اختلالات خلقی و اختلالات سوء مصرف مواد داشته باشد.

برخی از بزرگسالان آزار دهنده به قدری در این کار با تجربه هستند که آنها را قادر می سازد بچه ها را به همان شیوه ای که خودشان دل شان می خواهد، ترغیب کنند تا تن به خواسته هایشان بدهند. تعدادی از این افراد قادر هستند بچه ها را متقاعد کنند که خود کودک باعث شده تا مورد آزار و اذیت قرار بگیرد و متقاعد کردن کودک برای اینکه خودش عامل اصلی این آزار دیدن است نه تنها جنبه جنسی و زمینه برای سوء استفاده را به وجود می آورد بلکه اصل سکوت کردن را هم تقویت می کند.

این اختلال اولین بار در نوجوانی تشخیص داده می شود، افراد باید حداقل ۱۶ سال سن داشته باشند و قربانیان آنها باید حداقل ۵ سال از آنها کوچکتر باشند. این بیماران در یک دوره حداقل شش ماهه برانگیختگی شَدید جنسی پیدا می کنند و در پی خیال پردازی های خود، رفتارهایی را که شامل فعالیت جنسی با یک بچه و کودک نابالغ (معمولاً ۱۳ ساله و پایین تر از آن) از خود نشان می دهند و به انجام آن علاقه مند می شوند.

تبلیغات

آنها بیشتر از عامل شرطی سازی استفاده می کنند یعنی طی فرآیندی کودک را به جایی می رسانند که او فکر می کند بحث آزار و اذیت اجتناب ناپذیر است و نباید از خود مقاومت نشان دهد و آنچه را که رخ می دهد می پذیرد. آنها گاهی اوقات با شیرینی، هدیه و حتی گفتگو کاری می کنند که کودکان احساس مثبتی نسبت به آنها پیدا کنند و تن به روابط جنسی و ادامه این رابطه بدهند اما اکثر اوقات از گزینه تهدید، تنبیه و ترساندن کودکان هم به عنوان وسیله ای برای حتمی کردن سکوت کودک و تضمین همکاری او استفاده می کنند. در برخی از موارد دیده شده است که آنها به کودکان می گویند اگر از این موضوع با کسی حرف بزنی تو را می کشم یا اعضای خانواده ات، پدر و مادر، خواهر و برادرت را به قتل می رسانم. ترس از حبس و جدا کردن آنها از خانه و خانواده یکی از حربه های این افراد است یا اینکه اگر پدر و مادرت از این ماجرا با خبر شوند تو را دعوا می کنند یا با فهمیدن این موضوع پدر و مادرت با همدیگر به مشکل بر می خورند و دعوا می کنند و از هم جدا می شوند؛ که خود این رفتار نیز عملی آزار دهنده است.

عوامل خطرساز و دلایل پدوفیلیا هنوز کاملاً مشخص نشده است اما شواهدی مبنی بر وجود عوامل مزاجی، محیطی، ژنتیک و فیزیولوژیک در این افراد شناسایی شده است. بسیاری از کارشناسان، پدوفیلی را ناشی از عوامل روانی و نه از ویژگی های بیولوژیک می دانند. بعضی از آنها فکر می کنند که پدوفیلی از اینجا ناشی می شود که فرد مرتکب، در کودکی مورد آزار جنسی قرار گرفته است. اگرچه همه پدوفیل ها خود به عنوان کودک مورد آزار جنسی قرار نداشته اند.

برای مشاهده منابع اینجا کلیک کنید.

مقاله علمی و آموزشی «با خصوصیات افراد پدوفیلی آشنا شوید»، نتیجه ی تحقیق و پژوهش، گردآوری و نگارش هیئت تحریریه پورتال یو سی (شما می توانید) می باشد. در این راستا مصاحبه با دکتر زینب السادات میر غفوریان توسط جعفر پاکزاد از مجله همشهری تندرستی، به عنوان منبع اصلی مورد استفاده قرار گرفته است.

نمایش بیشتر

‫۵ دیدگاه ها

  1. من موارد متعددی رو در جامعه میبینم که متأسفانه بندرت افراد شناسایی و یا بعد شناسایی تحت پیگرد قرار می گیرند.
    اکثرا در حوزه های که کار با بچه ها رو شامل میشه مشغول به فعالیت میشن ولی مدتی هست که متوجه یه موارد جدیدی شدم که بسیار آزار دهنده است. افراد پدوفیلیا خانواده های مستمند (تک والدی) رو شناسایی و با توجیه کمک به آنها بهشون نزدیک میشن و به مادرشون جهت تامین هزینه مالی بچه ها پیشنهاد ازدواج میدن به صورت موقت یا هرچی و اون موقع است که کودک بیگناه در معرض آسیب قرار میگیره. یکی از مراجعین میگفت که همسرش بهش پیشنهاد داده که حین ارتباط جنسی بچه خانم ه بدون لباس تو رختخواب باشه. …
    یکی از مهمترین کارها برای کنترل این افراد شناسایی و تشکیل پرونده قضایی به عنوان عامل بازدارنده است چیزی که متاسفانه تو کشور ما زیاد پیگیری نمیشه و فرد پس از شناسایی و لو رفتن و یا مقاومت حامیان بچه ناپدید و در انتظار شکار بعدی میمونه. البته وظیفه تشکیل پرونده و پیگیری واحد ۱۲۳ اورژانس اجتماعی از زیر مجموعه های بهزیستی هستش که متاسفانه مکررا شاهد اهمال کاریشون هستیم.

      1. خیر یک نیست.
        زیرا کودک آزاری فرد پروفیل یا خشم تنبیه و عصبانیت رو به رو هست اما در گرایش به کودک با مهر و عاطفه همراه هست.

      2. شاید اسمشون شبیه هم باشه اما شاید کسی میل به کودک داشته باشه اما اقدامی نکنه و در صدده درمان آن باشد این دو یکی نیست

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

مطالب مشابه

دکمه بازگشت به بالا