چگونه رستوران ها به وجود آمدند؟
هر قدر که دستپخت ما در خانه خوب باشد، اغلب میخواهیم که گهگاهی به رستوران برویم. البته اگر از عهده مخارج آن بر آییم! این تمایل تنها به این دلیل نیست که در آنجا میتوانیم غذاهای گوناگون بخوریم، بلکه به این خاطر است که از تنوع و رفتن به بیرون لذت میبریم.
مدتها پیش از پیدایش رستوران، کافههایی وجود داشت که محل تجمع بسیاری از افراد برای گپ زدن بود. این مکانها نوشیدنی و شاید هم غذاهایی برای خوردن داشتند.
در لندن، نوع دیگری از این مکانها بود که طلایهدار رستورانهای امروزی بودند. در آنجا مغازههای طباخی وجود داشت. شغل عمده این مغازهها فروختن گوشت پخته بود که مشتریان میخریدند و با خود میبردند. اما بعضی اوقات، این مغازهها غذاهای معینی مانند آنچه که امروزه در رستورانها مشاهده میکنیم، داشتند. این مغازهها در حدود قرن دوازدهم در لندن متداول شدند. اولین مکانی که همه روزه در وقت معینی در آن غذا تهیه میشد کافهای در لندن بود. در قرن پانزدهم این اماکن اغلب به صورت باشگاه غذایی در آمده بودند.
تا اواسط قرن شانزدهم، بسیاری از شهرنشینان از طبقات مختلف عادت داشتند که در خارج از منزل و در کافهها غذا بخورند! اغلب این مکانها غذاهای خوبی با پرداخت یک شیلینگ (شیلینگ واحد پولی است) یا کمتر در اختیار مشتریان قرار میدادند، که گاهی با نوشیدنی نیز همراه بود. بسیاری از این کافهها مکانهایی برای دیدار افراد برجسته و مشهور شهر شده بودند. شکسپیر یکی از مشتریان دائمی یکی از این کافهها به نام مرمید در لندن بود.
در حدود سال 1650 میلادی نیز قهوهخانهها در لندن گسترش یافتند. در آنجا، قهوه، چای و شکلات و سایر نوشیدنیهای رایج، وجود داشت. بعضی اوقات آنها حتی غذا نیز داشتند.
در سال 1765 شخصی به نام بولانگر محلی را در پاریس دایر کرد که در آنجا به مشتریان غذا و نوشیدنیهای سبک داده میشد و این محل را رستوران نامید. این اولین بار بود که کلمه رستوران به کار رفت. این یک موفقیت بزرگ بود و به زودی مکانهای مشابه در سرتاسر پاریس تاسیس شد. پس از آن در تمام فرانسه مکانهای غذاخوری، رستوران نامیده شدند. جالب است بدانید کلمه رستوران در انگلستان تا پایان قرن نوزدهم به کار نرفت.
اولین رستورانی که در آمریکا تاسیس آن ثبت شده است، کافه لنگر آبی در فیلادلفیا بود که سال 1683 میلادی افتتاح شد.
منابع
- کتاب به من بگو چرا و چگونه. آرکادی لئوکوم. ترجمه سعید درودی. انتشارات بهزاد. 1391.